Een impressie van de downhill La Paz – Coroico is a post from The South America Backpack Blog.

Tja.. het is definitief voorbij. Ik zit alweer lang en breed in Nederland en ben zelfs alweer bezig om mijn nieuwe vakantie naar Zweden voor te bereiden waar ik volgende week naar toe ga. Om het hele Zuid Amerika verhaal af te ronden en omdat ik beloofd heb nog een laatste verhaaltje te schrijven, wil ik afsluiten met de bijzondere dingen die mij zijn opgevallen tijdens mijn reis, oftewel  een "wist je dat…".

Wist je dat…

… 4 maanden backpacken maar weinig te maken heeft met een luie vakantie, je hebt het er maar druk mee om alles ter plekke te regelen

… je regelmatig vroeg opstaat (6 a 7 uur), omdat je de bus moet halen, een tour doet of wakker wordt van je snurkende kamergenoten in het hostel

… dit allemaal het reizen erg vermoeiend maakt, maar toch zoveel voldoening en plezier geeft

… en dan niet te vergeten, leven uit je rugzak, bijna dagelijks je tas uitpakken om hem vervolgens de volgende dag weer goed in te pakken anders past het er niet meer in

… ik in 51 verschillende bedden heb geslapen (nachtbussen, vliegtuigvluchten, etc niet meegerekend)

… ik in totaal 124 reisdagen heb gehad en 6 landen heb bereisd

… ik 293 uren (12,2 dagen) in de bus heb gezeten, van megaluxe tot superarm

… ik 161 uren (6,7 dagen) op een boot heb gezeten

… ik 38,5 uur in het vliegtuig heb gezeten, verdeeld over 11 vluchten

… ik 65,5 uren in de auto heb gezeten

… ik 11 uur in de trein heb gezeten

… ik 3 uur op de quad heb gezeten

… ik 30 minuten op de motor heb gezeten

… ik ontelbaar veel uren gelopen heb, met en zonder rugzak

… heel Zuid Amerika spaans spreekt, met uitzondering van Brazilie waar ze portugees praten

… ik van de meest zuidelijke stad ter wereld Ushuaia naar de evenaar ben gereist vlakbij Quito

… mijn reis begonnen is in het westerse Buenos Aires, een stad met 13 miljoen inwoners en een hoop smog

… in Argentinie overal empanada’s worden verkocht, vreselijk lekkere "broodjes" gevuld met verschillende ingredienten zoals kip, vlees of groente

… je voor 5 euro in Argentinie de beste steak krijgt van je leven, maar verwacht dan niet iets anders erbij, je hebt namelijk een steak besteld…

… ze hier erg laat kunnen eten, en dan bedoel ik geen 20 of 21 uur, nee.. soms zitten de Argentijnen pas om middernacht in het restaurant

… uitgaan in Buenos Aires voor mensen geschikt is die een nachtje kunnen doortrekken, want voor 2 a 3 uur ‘s nachts hoef je echt niet ergens naar binnen te gaan. Je begrijpt wel dat ze soms doorfeesten tot 8h00 in de morgen

… de beroemde dans van Buenos Aires de tango is, overal op straat dansen stelletjes met name voor de toeristen

… waar in de rest van Zuid Amerika reggeaton en salsa muziek vooral populair zijn

… Chili het langste land ter wereld is

… zo’n 150 vulkanen telt en ook xe9xe9n van de beste wijnlanden is, net als Argentinie

… het spaans in elk land zijn eigen uitspraak heeft, waarbij Argentinie compleet anders klinkt dan "normaal" spaans en de Chilenen weer heel slordig praten

… je het beste in Bolivia of Ecuador spaans kan leren

… Bolivia xe9xe9n van de armste landen van Zuid Amerika is

… je hier in een hotel kan slapen voor x802,50

… en dineert voor x800,70

… Bolivia extreme hoogtes kent, waaronder de hoogste stad ter wereld Potosi op 4100 meter hoogte en bergtoppen tot bijna 7000 meter hoog

… je in Bolivia de taxi kan nemen waar je x804,- betaald voor een rit van 170 km

… je zelfs de oer Hollandse bitterballen en kroketten kan krijgen in Joyride, een Hollands cafe in Sucre

… Bolivia 2 hoofdsteden kent, La Paz en Sucre

… je ALLES in Bolivia kan kopen op straat, maar niet in winkels. En supermarkten… wat zijn dat…?

… ik salmonella heb gekregen in Bolivia, dit gebeurt overigens wel vaker bij reizigers

… dat geen pretje is, omdat je 2 injecties in je kont krijgt en antibiotica die pas na dagen begint te werken

… het geweldig is zoveel interessante mensen te leren kennen (zowel de medereizigers als de locals)

… ik 4 uur verschil met NL heb gehad, maar ook 8 uur mede doordat ik verschillende tijdszones doorreisde

… bijna overal internetcafe’s zijn die spotgoedkoop zijn, m.u.v. de Galapagos Eilanden. Verwacht alleen geen snelheid zoals in NL

… Bolivia electrische douchekoppen gebruikt die amper het water kunnen verwarmen, waardoor je (zoals wel vaker in Zuid Amerika) met koud water doucht

… ik koud douchen nu gewoon echt niet meer trek!

… de electrische douchekoppen levensgevaarlijk zijn, ik meerdere malen een electrische schok heb gekregen tijdens het douchen omdat ik de douchekop aanraakte

… roze wc-papier overal te koop is in Zuid Amerika en ik dit dus maar voor de verandering ging gebruiken in plaats van het saaie witte papier

… al het wc-papier in Zuid Amerika in de prullenbak gegooid moet worden en het streng verboden is dit in de wc te gooien

… ik in NL weer moest wennen om het in de wc te gooien en ik even zat te zoeken naar de prullenbak

… wc-papier nooit op de wc’s te vinden is en ik dus altijd met een rol papier in mijn tas liep

… Zuid Amerika zeer veel zwerfhonden heeft die zelfs over de daken van huizen lopen

… de mensen niet willen dat je foto’s van ze neemt (ik zou het ook niet leuk vinden by the way). Doe je dit wel, steken ze meteen het handje naar je uit om geld te vangen. Op een gegeven moment weet je dus heel sneaky kiekjes te maken van mensen zonder dat ze het doorhebben

… de mensen in Bolivia, Peru en Ecuador in de prachtigste kleren lopen, meestal met felle kleuren

… de vrouwen in Bolivia alles (zelfs de kinderen) in een roze-blauwe doek wikkelen en deze op hun rug binden, een soort primitieve rugzak

… de mensen over het algemeen erg vriendelijk zijn en je bijna altijd aanspreken met "amigo amigo", helemaal als ze je iets willen verkopen

… het tijdens maart en juli overdag meestal wel lekker weer is, maar ‘s avonds meestal fris tot zeer koud, met name in het hoge Andes-gebergte

… de Andes-gebergte op het Himalaya na, het hoogste is ter wereld

… je soms met 10 man in de taxi zit, een stationcar

… Zuid Amerika een backpackland bij uitstek is, overal rijden bussen, en zijn niet al te duur

… de bussen varieren van mega luxe (champagne, met leer beklede ligstoel, films, eten, etc, etc) tot lokale bussen waar de kippen in de bus rondlopen, de schapen op het dak staan en mensen op de grond in het middenpad liggen te slapen

… je als backpacker zo vaak mensen opnieuw tegen het lijf loopt. Elke keer stond ik weer verbaast te kijken als ik mensen tegenkwam die ik 3 maanden ervoor al eerder had gezien

… dit komt doordat het winter was en bijna iedereen van zuid naar noord reiste en vice versa

… er een groot tekort aan geldmunten is in Zuid Amerika

… ze indien ze geen wisselgeld hebben, ze je maar snoepjes geven

… ze in Peru graag Cavia eten, dit is zelfs een delicatesse en in alle varianten te krijgen is: gekookt, geroosterd, gebakken, gefrituurd, etc

… de meeste backpackers uit Israel komen, waar jongens en meisjes het leger in moeten en hierna vaak gaan reizen

… vervolgens je zeer veel Hollanders, Engelsen en Zwitsers ziet, gevolgd door Duitsers, Australiers, Fransen, Belgen, Zweden, Canadezen (in Ecuador en Peru veel meer Amerikanen). En Nederlanders worden altijd hetzelfde beschreven als "open minded", direct, gezellig en vooral grappig.

… je altijd te horen krijgt dat je zo goed Engels spreekt en mensen verbaast zijn dat nederlanders zoveel talen spreken, nou ik niet zoveel hoor;)

… niemand goed kan opschieten met de meeste Israeliers, omdat ze clubjes vormen met hun eigen landgenoten en niet graag met andere mensen samen reizen

… Brazilie en Chili de duurste landen zijn om te reizen, gevolgd door Argentinie. Dan volgt Ecuador, Peru en het goedkoopste land is verreweg Bolivia

… Bolivia wellicht het land is die de grootste indruk op mij heeft achtergelaten, net als bij veel andere reizigers

… dat dit komt door de ongereptheid van het land, relatief weinig toeristen te vinden zijn, de natuur magnifiek en erg divers is

… dat Argentinie de beste bussen kent en het makkelijkst te bereizen valt (met uitzondering van het wilde Patagonie)

… Peru prachtig is, maar vies toeristisch. Neemt niet weg dat ik hier enkele highlights van mijn reis heb meegemaakt, waaronder Machu Picchu

… ik nachten heb meegemaakt waar ik het zo verschikkelijk koud heb gehad, met name bij de zoutvlakte in Bolivia waar het -20 C werd

… veel medereizigers zijn beroofd of overvallen

… dit bij mij gelukkig niet is gebeurd, maar dit hebben ze wel vaak geprobeerd

… ze hier zeer sneaky trucjes uithalen om het toch te proberen, maar meestal gaat dit zonder geweld

… dit komt door de grote armoede die Zuid Amerika kent

… Anaconda’s alleen in Zuid Amerika voorkomen

… op de grens tussen Brazilie en Argentinie je de mooiste watervallen ter wereld kunt zien

… ze in Zuid Amerika overal winkels hebben waar ze illegale cd’s en dvd’s verkopen van de nieuwste films

… maar ze helemaal weg zijn van aziatische vechtfilms, deze films draaien ze vaak non-stop in de bussen en houden ze echt geen rekening mee of er kleine kinderen mee kijken (ivm rondspattend bloed en rondvliegende ledematen)

… het geluid in de bussen vaak zo hard staat dat je je eigen muziek van je MP3-speler niet eens kan horen als die op maximaal staat! Helemaal vervelend als er typische Peruaanse muziek opstaat

… ik busreizen helemaal zat was op het eind, zeker als de meeste lokale mensen weer ‘s niet bepaald fris ruiken

… de bussen in Bolivia, Peru en Ecuador ook echt veel te klein zijn voor een grote Nederlanders zoals ik. De mensen zijn over het algemeen een kop kleiner dan ik.

… je in Ecuador ongeveer xe9xe9n dollar betaald voor een uur bussen

… je in Peru vaak gefilmt werd voordat je in de bus stapte. Medereizigers moesten soms zelfs vingerafdrukken geven. Dit allemaal voor in het geval dat de bus een ongeluk krijgt

… van de 17 weken reizen, ik maar 2 weken echt alleen heb gereist als ik alles bij elkaar optel

… ik bijna nooit zelf mijn kleren heb gewassen, ze hebben hier overal een wasservice waar ze wel alle kleuren bij elkaar gooien

… het wassen niet erg duur is en je kleren soms binnen 3 uur gewassen, gestreken en gevouwen waren. Wel slijten je kleren hier enorm

… ik terugvloog met 19,5 kg in mijn grote rugzak, waarvan 3,5 kg aan souvenirs

… 4 maanden reizen ideaal is naar mijn mening. Medereizigers die xe9xe9n of zelfs 2 jaren gaan werden reismoe en zaten alleen maar te vergelijken met de mooiere dingen die ze hadden gezien

… ik eenmaal in Bolivia tot aan Ecuador bijna niet meer zelf gekookt heb en we 2 a 3 keer per dag uit eten gingen, het was immers erg goedkoop hier

… het eten hier heerlijk is, van lama tot quinoa soep en van grote titicaca-forel tot alles van cocabladeren

… cocabladeren (waar ze ook cocaine van maken ja..) hier fungeert als geneesmidel tegen hoogteziekte (tevens vermindert het je hongergevoel en geeft het energie). En het werkt!, maar lekker is anders als je met een droge bal cocabladeren in je wangzak een beetje smerig staat te doen. Wij kozen dan ook liever voor de cocathee

… in Argentinie ze een andere thee kennen, nl matxe9. Een bittere thee die je met meerdere mensen uit deze speciale beker vol met theekruiden met rietje drinkt. Steeds gieten ze dan kokend water bij de beker, zodat ze de hele dag door matxe9 hebben. Het is eigenlijk een sociaal gebeuren dat iedereen doet, maar een vreemd tafereel als toerist zijnde

… de mensen in de Potosimijnen (Bolivia) hier 24 uur leven op de cocabladeren, 96 alcohol en sigaretten en een gemiddelde leeftijd hebben van 42 jaar door de zeer slecht omstandigheden waarin zij werken

… het Titicacameer het hoogst bevaarbare meer is ter wereld op 3800 meter hoogte op de grens tussen Peru en Bolivia

… zwemmen met roze rivierdolfijnen, lopen in de droogste woestijn ter wereld, ijsblokken zien vallen van kilometers lange gletsjers, varen door de echte amazone rivieren, zeehonden bewonderen vlak voor je neus, klimmen van de hoogste bergen en vulkanen, miljoenen liters water zien vallen bij de mooiste watervallen ter wereld, hiken door bossen en bergen, per Jeep over de grootste zoutvlakte ter wereld rijden, indrukwekkende condors zien vliegen op 10 meter afstand, en dan zit ik nog maar halverweg, HET KAN ALLEMAAL IN ZUID AMERIKA!

… ik iedereen wil bedanken voor de leuke reacties, smsjes en mailtjes die ik altijd met plezier heb gelezen

… dit bericht eigenlijk langer is geworden dan ik in gedachten had en ik de "enters" niet wegkrijg tussen elk feitje. Niets aan te doen…

Groetjes!!

Luc

Wist je dat…. is a post from The South America Backpack Blog.

Het zit er bijna op! Na 4 maanden te hebben genoten van het prachtige continent Zuid Amerika – waar ik van de meest zuidelijk stad ter wereld tot aan de evenaar heb gereisd – is het vanmiddag tijd om naar huis te vliegen.

Omdat ik nu nog lekker 2 uurtjes vrij heb voordat ik naar het vliegveld vertrek, lijkt mij dit een mooi moment om mijn laatste dagen in Ecuador te beschrijven. Het begon allemaal vanaf de Galapagos Eilanden. Nadat ik afscheid had genomen van Andrina nam ik het vliegtuig naar het vaste land en wist ik nog helemaal niet hoe de dag ging verlopen. Eenmaal weer geland in Guayaquil checkte ik even mijn mail op het vliegveld. En ja hoor, een uitnodiging lag alweer op mij te wachten. Kristien, Lin en Bettine (de Nederlanders) waren in Cuenca en vroegen zich af of ik ook kwam. Dus ik heb direct de bus gepakt naar Cuenca. Wat een reisdag…. Die dag heb ik in chronologische volgorde de volgende transportmiddelen gepakt: taxi, bus, boot, bus, vliegtuig, taxi, bus, taxi en zo kwam ik na 8 uurtjes in Cuenca aan. Hier lekker gegeten en mijn bedje ingedoken. De volgende dag gingen we namelijk met vrienden van de Nederlanders hiken in het Nationaal Park Cajas. Zo gezegd, zo gedaan. De vrienden waren een gezellig Belgisch stel uit Brussel, Wouter en Leen. Zij deden aan couchsurfen (zie deze site) en de mensen waar zij verbleven waren zo vriendelijk om ons in het Nationaal Park af te zetten. We begonnen onze hike, maar het weer was niet geweldig, Overal motregen en bewolking toen we langs de meren liepen. Ondanks dat we op 3800 meter hoogte liepen, deed de omgeving ons verrassend veel denken aan Schotland (aldus Leen), maar na 3 uurtjes waren we zo smerig door de modder en de regen dat we een bus terug hebben genomen naar Cuenca voor een warme douche. Aan het eind van de middag hebben Kristien en ik nog even Cuenca bewonderd, want after all is dit xe9xe9n van de mooiste steden van Ecuador. Helaas dachten wij er anders over. Tuurlijk, het was mooi in deze rijke stad, maar er was absoluut geen sfeer te vinden. Elke avond (zelfs op zaterdagavond) liep er geen kip op straat en was alles uitgestorven. Reden genoeg dus om de volgende dag te vertrekken naar de volgende stop.

Die ochtend namen we dan definitief afscheid van elkaar in ZA (gek genoeg steeds kruisden onze wegen elkaar weer). Ik reisde verder met de Belgen Leen en Wouter. We gingen naar Gaumote (klein, maar typisch Ecuadoriaans dorp), omdat zij hier wilden overnachten in het hotel dat een vriend van hun in het verleden had opgezet. De prijzen lagen iets hoger dan de gemiddelde hotels en hostels (10 dollar per nacht), maar al het geld dat hier verdiend wordt gaat naar het goede doel, nl workshops geven aan de lokale bevolking. Het hotel was prima en erg gezellig. Een ander Belgisch stel zit hier nu ongeveer een jaar als vrijwilligers en runnen dit hotel en geven de workshops computerlessen aan de lokale bevolking. Verblijven in het hotel was niet de enige reden om naar Gaumote te gaan, nee… vanaf hier kan je de trein nemen door Devil`s Nose en op donderdag is er xe9xe9n van de grootste markten van Ecuador (jawel, zo`n klein dorp en zo`n grote markt. ik weet niet wat ik zag).

De trein is even een toelichting waard. Van Riobamba gaat er een trein naar Sibambe, een rit van 8 uur. In het verleden deed deze trein dienst als goederentrein, maar tegenwoordig meer om de toeristen te vermaken. Die mogen op het dak zitten en dit is een unieke ervaring. Helaas zijn er vorig jaar 3 Jappanners onthoofd toen ze op het dak zaten (dom ongeluk) en was het lange tijd niet meer toegestaan om op het dak te zitten. Daarnaast ontspoort de trein regelmatig en was het nog maar de vraag of de trein uberhaubt wel zou rijden. Dit deed hij dan wel, maar hij vertrok vanaf een ander klein dorp, Alausi. Tevens reed niet de orginele trein met tientallen wagons, maar een klein treintje (een soort bus op een treinonderstel). Aardige mensen uit het hotel (weer Belgen) brachtten ons volgende dag per auto naar Alausi. Hier dus de trein gepakt en lekker genoten van het mooiste stuk van de route, Devil`s Nose. Zie de foto`s zou ik zeggen. Nadat we de nieuwste, illegale dvd`s hadden gekocht in Alausi (1 dollar per stuk), hebben we die avond nog lekker filmpjes gekeken om de volgende ochtend de grote markt de bezoeken in Gaumote. Ik hoopte dan ook om hier mijn souveniertjes te kopen, maar dit ging niet geheel op….

De markt was namelijk nou niet bepaald een markt waar de toeristen iets te zoeken hadden, behalve voor Zuid Amerikaanse indrukken. Op deze markt zie je dan ook geen ene toerist (Gaumote staat niet eens in de Lonely Planet). De Ecuadorianen kopen en verkopen hier ALLES. Na de varkens, koeien, cavia`s, geiten en katjes verkocht zien te worden in de meest slechte condities hebben we nog de rest van de markt bewonderd. En eigenlijk was het zo grappig, Wouter, Leen en ik zijn allemaal "beroofd". Tenmiste, dat probeerde ze… haha, ons krijg je niet zomaar te pakken. Maar de hele tijd stonden onze ritsten weer open en zaten de kleine handjes van de Ecuadorianen in onze jaszakken. Gelukkig hielden we ons geld en camera`s dicht tegen ons lichaam en dus is er niets gestolen.

Na afscheid te hebben genomen van Wouter en Leen, ging ik die middag weer alleen op pad op zoek naar avontuur in Banos. Banos wat letterlijk WC`s betekend in het spaans, is een dorp in de Andesgebergte en tegen de rand van "The Oriente". Dit is waar het echte amazone regenwoud begint. Dit is allemaal mogelijk door het enorme hoogteverschil in dit landschap. Banos is een trekpleister, er zijn volop veel activiteiten te doen zoals hiken, jungletochten, vulkaantochten, etc. Nabij Banos ligt een vulkaan van ruim 5000 meter hoog en op heldere dagen zie je enorm veel rook hieruit komen. In 2006 was Banos voor enkele maanden geevacueerd omdat er vulkaan op uitbarsten stond. En tot op heden is deze activiteit te merken.

In mijn hostel kwam ik opnieuw in contact met Marloes en Rolf. Twee vrienden die door Zuid Amerika reizen. Ik ben hun al regelmatig tegengekomen, voornamelijk tijdens het EK-voetbal, maar steeds zagen we elkaar heel kort. Maar dit keer zaten we in hetzelfde hostel en werd het erg gezellig. Die avond zijn we heel de nacht gaan stappen en de volgende ochtend om 6h00 stonden Marloes en ik op straat, klaar om iets van banos te zien. Die ochtend, zonder een minuut slaap en nog half lam van alle drankjes, hebben we een beetje rondgeslenterd door Banos en hebben we eigenlijk zo`n beetje alles gezien van de watervallen en de hotsprings tot aan de kerk waar alweer een dienst bezig was (tja, het was dan ook de eerste ochtend met helder weer (hmmm, een deja vu met Zuid Afrika)). Maar na het ontbijt van 9 uur vielen we echt als een blok in slaap op de stretchers op het dakterras, tot mijn Israelische kamergenoot mij wakker maakte om te zeggen dat ik beter niet in de zon in slaap kon vallen. Dus toch maar naar bed gegaan voor 1,5 uur slaap. Niet te lang dus, want die middag wilde ik gaan quadrijden om de watervallenroute te zien. Voor 20 dollar huurde ik een quad voor 3 uur en begon mijn avontuur. De route gaat over de grote weg en met je quadje die maar 40 km/h gaat rijd je tussen de bussen en vrachtwagens. Wat een vrijheid, heerlijk om weer eens zelf achter het "stuur" te zitten en zelf te bepalen waar je heen gaat. Na diverse indrukwekkende watervallen te hebben bezocht waar je bij de laatste nog 1 uur moest hiken was het tijd om terug te keren naar Banos. Maar die tunnels vond ik maar doodseng. Hier rijd je met je quadje in het pikkedonker door een tunnel waar geen verlichting is en de auto`s en bussen achter je zitten. Het is echt pikdonker, je ziet de muren zelfs niet, alleen een dun wit streepje (de witte lijn in het midden die beide weghelfden van elkaar onderscheid). Door de zeer geringe verlichting van de quad is het geen pretje en helemaal niet als liters water als een grote douche op je neervalt dat zich als een ondergrondse rivier langs de wanden van de tunnel stroomt. Blehh, maar wat was ik blij toen ik die tunnel weer zonder brokken uit ben gekomen. Die avond heb ik nog gegeten met Marloes en Rolf en zijn we die avond naar de slechtste tour van mijn reis gegaan. We zouden de vulkaan gaan bekijken die je op een heldere nacht kan bewonderen. Bussen met ladingen van mensen stapten hier uit. En er was niet eens wat te zien, wat een baggertour… Helemaal als je maar 1,5 uur geslapen hebt. Na de tour dus direct in bed gestapt en heerlijk geslapen als een roosje. De volgende ochtend (inmiddels alweer zondagochtend) afscheid genomen van mijn hostelvriendjes en de bus gepakt naar Quito, de hoofdstad van Ecuador.

In Quito heb ik niet al te veel spannends te vertellen. Ik ben maandag naar de evenaar gegaan, 22 km ten noorden van Quito. Hier hebben eeuwen geleden de Ecuadorianen de Evenaar "gevonden". Uniek, omdat dit de enige plek ter wereld is waar men nauwkeurig de evenaar kan vinden zonder GPS. Bijna overal ter wereld ligt er onder de evenaar een dik pak oerwoud en voor de bepaling van de evenaar moet je referentiepunten hebben. Hier in de omgeving van Quito zijn er genoeg bergen die als referentiepunten kunnen dienen en zo konden ze vroeger de zon elke dag zien ondergaan op een ander referentiepunt. Maar helaas gaan de meeste toeristen naar het museum ernaast dat de toeristen voor de gek houdt. Ze doen hier proeven en laten zien dat ten noorden van de evenaar water in een trechter rechtsom draait en ten zuiden van de evenaar linksom draait (snappie t nog?). Oplichterij, hoewel dit wel het geval is bij de oceaanstromen op de wereld, kan dit natuurlijk nooit op kleine schaal op 1 meter naast de evenaar. Ik was in een ander museum waar ik nog lang met de gids heb gepraat over de oplichterij trucjes en hoe boos hij was. Want de echte evenaar ligt 240 meter naast de rode lijn die de evenaar moet aangeven. De gids was boos over hoe ze de cultuur (zijn cultuur) ten schande maaktte en de mensen oplichten. Ik was het met hem eens en heb dus het museum waar ze deze trucjes doen overgeslagen. Overigens schijnt het wel waar te zijn dat je 0,3% lichter bent hier op de evenaar, maar hoe dit komt weet ik ff niet.

`s Avonds gegeten in het historische gedeelte van Quito en heb ik echt mooie foto`s gemaakt van de prachtige gebouwen waar Quito om bekend staat. Vanmorgen nog even de nieuwe stad ingedoken en daarna snel uitgecheckt uit mijn kamer.

Zo meteen gaat dus mijn vlucht en zit mijn reis erop. Als ik terug denk aan de afgelopen maanden heb ik echt een supertijd gehad. En als ik dan bedenk dat ik van de meest zuidelijk stad ter wereld naar de evenaar heb gereist en bijna ALLES hiertussen, dan kan ik straks alleen maar terugdenken aan prachtige herinneringen van dit geweldige continent.

Dit was dus mijn laatste bericht vanuit Zuid Amerika. Vanuit Nederland volgt er nog een verhaaltje "Wist je dat…" betreft alle bizarre en interessante dingen die mij zijn opgevallen tijdens mijn reis. Blijf dus zeker een kijkje nemen op deze site.

Groetjes vanuit Quito!!! En wellicht tot snel!!

Luc

Bekijk ook nog even het filmpje toen ik op het dak van de trein zat:

Van de meest zuidelijke stad ter wereld naar de evenaar! is a post from The South America Backpack Blog.

Het zit er bijna op, over 11 dagen ben ik alweer thuis. Reden genoeg dus om als afsluiting naar de beroemde Galapagos Eilanden te gaan, 1000 km ten westen van de Ecuadoorse kust. Een paradijs!

Het begon nadat ik Lima achter mij gelaten had en zo landde ik op de grootste stad van Ecuador, Guayaquil. Alle vluchten naar de Galapagos Eilanden vliegen over Guayaquil, omdat het vlakbij de kust ligt en dus is het iets goedkoper vliegen vanaf hier. Ideaal om een last minute te boeken. Helaas is het hoogseizoen en was het dus toch nog best lastig om een boottour te vinden voor een paar dagen, maar uiteindelijk was het gelukt en dus vloog ik 3 dagen later naar de Eilanden. Op het vliegtuig stond ik perplex te kijken toen ik enkele bekende gezichten zag in de verte. Eind maart zat ik namelijk in de bus voor mijn 5-daagse hike door Torres del Paine in Chili. Toen leerde ik een Zuid Afrikaans stel kennen en zij stonden nu 3 maanden later op het vliegveld van Guayaquil. Na een praatje bleek dat wij allemaal op dezelfde boot zitten de komende dagen. Wat een klein wereldje.

De Galapagos Eilanden zijn een uniek stukje natuur. Wat maakt deze eilanden zo uniek, ten eerste zijn de eilanden ontstaan uit uitbarstende vulkanen. Overal vind je vulkanen en vulkaansteen. Maar dit is niet alles, doordat de mensen nooit op de dieren hebben gejaagd zijn de dieren helemaal niet bang voor je. Tenminste, dit is de theorie volgens deskundigen. Je kan de dieren zo dichtbij benaderen en fotograferen en dan ze kijken je alleen maar een beetje aan. Te mooi voor woorden! Doordat de eilanden 1000 km van de kust van Ecuador liggen blijven de dieren ook altijd hier wonen. Het derde unieke punt is dat de helft van alle diersoorten op de Galapagos Eilanden alleen hier voorkomen. Als je al deze puntjes optelt, dan weet je dat dit een geweldige plaats is om hier te zijn. Helaas betaal je hier wel de hoofdprijs voor. Het is allemaal asosiaal duur. Wat ik hier in 5 dagen heb gespendeerd, kan ik in Bolivia een maand mee reizen!!! Maar nu komt het, het was elke dollarcent waard!! Ja, in Ecuador hebben ze de Amerikaanse dollar.

Genoeg over de feitjes, wat heb ik hier gedaan. Met de boottour zijn we met een groep van 20 man langs de eilanden Santa Cruz, Rabida en Santiago gevaren. Na mijn vlucht zijn we in de middag naar de Highlands van Santa Cruz geweest om de enorm grote landschildpadden te kijken. Die avond stapten we op de boot om lekker shakend in ons bedje te liggen. Het ging er ruig aan toe, maar merkwaardig genoeg is niemand uit zijn bed gevallen of zeeziek geworden. De volgende ochtend werden we wakker met een prachtig uitzicht op Rabida Eiland. Hier ervaarden we onze eerste close encounter met zeeleeuwen, gevolgd door een rondleiding over het eiland. Tijdens het duiken in Zuid Afrika weet ik nog goed dat onder onze tenten een keer een slang een aanval deed op een kikker. Al die Zuid Afrikanen zeiden toen tegen me, dit maak je maar xe9xe9n keer in je leven mee, omdat de slangen zo weinig eten. Maar nee… hier liepen we over het eiland, we hoorde wat geritsel en een salamander werd met bruut geweld aangevallen door een slang en met de dood als gevolg gewurgd. Een kill die wel 30 minuten duurde, voordat de slang zijn ontbijt nuttigde. Wij zijn toen maar doorgelopen om de rest van het eiland te zien. Pelikanen, vogels, slangen, zeeleeuwen en uitzichten kregen we te zien. Toen onze eerste snorkelervaring. De snorkelopties zijn hier op de Galapagos Eilanden onbeperkt. Met een diepte van zo`n 12 meter zagen we kleine haaitjes en koraalvissen. Een prima ochtendje dus.

De middag bestond uit een goede lunch en we vaarden door naar Eiland Santiago. Hier verkenden we het eiland te voet door een wandeling. De gidsen (we hadden er 2) hadden het maar druk met het beantwoorden van al onze vragen. We zagen zee-iguana`s en krabben. De iguanaxb4s zijn zulke stoere beesten. Ze zijn zo`n 30 tot 50 cm lang, maar ze doen geen stap opzij. Ze zien er dan ook stoer uit met hun zwarte huid en hun hanekam van stekels over hun rug. Na de wandeling hebben we onze tweede snorkel gemaakt. Dit keer was het nog mooier. Weinig vissen, maar de pinguins en de golden retrievers van de zee (de zeeleeuwen) waren overal. Misschien is mijn beste ervaring op Galapagos wel het spelen met de zeeleeuwen. Ze zwemmen vreselijk snel om je heen en komen recht op je af gezwommen. Dan kijken ze je aan en draaien vlak voor je neus weg. Ze kijken je zo vriendelijk en spelend aan van "haha, ik kan lekker veel sneller zwemmen dan jij, kom maar op". Ze draaien maar om je heen en raken je soms aan met hun neus, als ze tenminste niet zachtjes in je flippers happen zoals een spelend hondje doet. Een geweldige ervaring dus…

Na de snorkel zijn we terug gegaan naar de Free Intrepid, onze Hollandse boot uit 1968. De volgende dag waren we gearriveerd aan de andere zijde van Santiago om een klim te maken naar de viewpoint van dit eiland (top van het vulkaantje) . Hier worden alle foto`s voor de postcards en reisboeken gemaakt, dus wel zo leuk om je eigen foto te schieten. Niet zoveel dieren gezien, wel mooie vergezichten. Hierna zijn we gaan snorkelen. Hier zagen we honderden vissen zwemmen, haaien, schildpadden langs de grote rotswand. We snorkelden een heel eind weg langs de hoge rotswanden, maar doordat we in de gaten werden gehouden door de kleine dingie-boot was het wel een fijn gevoel dat je altijd kon instappen als er iets aan de hand was.

De middag bestond uit het bekijken van vulkaanfiguren die onstaan zijn door de vulkaanuitbarstingen. Een zwart bezaaid veld van lava en de gekste vormen maakte dit een interessante middag. Als afsluiting van de dag, jawel… snorkelen. Dit was de sufste snorkel ooit, maar het azuurblauwe water gaf het dan wel weer een speciaal tintje om lekker op het strand te hangen met z`n allen.

De volgende ochtend eindigde onze tour bijna. We zijn nog naar het kleine eilandje Seymour geweest om de wereldberoemde "blue footed boobies" te zien (misschien wel de leukste beestjes om te zien met hun blauwe voeten). Het eiland was bezaaid met vogels. Ik weet niet meer alle namen (daarom heb ik zo`n mooie wildlife gids gekocht), dus neem straks ook een kijkje bij de foto`s. Toen was de tour afgelopen. Een aantal mensen bleven nog 4 dagen op de boot, enkelen bleven nog wat dagen op de eilanden om zichzelf te vermaken met dagtours, maar de meesten moesten terug vliegen naar huis. Nou ik was daar mooi niet xe9xe9n van! Ik ben naar Puerto Ayora teruggegaan waar onze tour begon. Dit gemoedlijke stadje heeft veel te bieden voor een paar dagen. Uieindelijk heb ik zelfs mijn terugvlucht naar 2 dagen later verzet. De eerste dagen heb ik met wat mensen van mijn boottour (o.a. die Zuid Afrikanen) nog het hoofdeiland Santa Cruz verkent. Hier zijn we naar het Darwin Station geweest, een onderzoekscentrum van de grote landschildpadden. Zeer interessant, maar vooral indrukwekkend hoe groot deze dieren zijn. Verder hebben we gerelaxed aan het tropische strand een half uur lopen van het stadje en hebben Eon en ik (de zuid afrikaan) een snorkelavontuur meegemaakt tussen 2 rotwanden van 12 meter boven water en 12 meter onder water waar het zoute en zoete water samenkwamen. Prachtig!

Na twee dagen opgetrokken te hebben met de overgebleven mensen van mijn boottour, bleef ik alleen achter om nog wat te gaan duiken. Maar nee.. de avond ervoor toen we aan het eten waren stond opeens Andrina naast me, zwitserse meisje waar ik in Bolivia 2 weken mee heb samen gereist. Ik had echt geen bekenden verwacht op de Galapagos Eilanden, maar dus toch wel. Samen zijn we gisteren gaan duiken op Eiland Floreana, 50 km van Puerto Ayora vandaan. Door de wind die in deze tijd van het jaar van de partij is waren de golven van behoorlijke proportie. De bootrit duurde 3 uur ipv 1h45. Niet echt relaxed, want enkelen werden goed zeeziek en kotsten de hele boot onder. Maar de duik ging redelijk goed. Na 1,5 jaar niet meer te hebben gedoken was het weer even moeilijk om mijn boyency te vinden en om zuinig aan te doen met mijn zuurstof. Maar de omgeving was prachtig. Ik heb zoveel schilpadden gezien, white tip-sharks, koraalvissen, zeeleeuwen, manta roggen van 3 meter doorsnede en onze gids zag nog de hamerhaaien waar iedereen voor komt om mee te duiken. Op een andere lokatie Gordon`s Rocks zie je veel meer hamerhaaien, maar helaas heb ik nog te weinig duiken om hier te mogen duiken. Na 2 duiken was het mooi geweest en keerden we terug naar Puerto Ayora. Een lange dag van 7h15 tot 18h30. Ik was kapot gisteren en ik lag nog heel de nacht lekker na te draaien van de golven toen ik in bed lag, haha.

Tja, en dan nu… Weer even een momentje dat je je reis moet oppakken en de dingen moet doen waar je niet zoveel zin in hebt: wassen, website uppen (beetje leuk dan), tas inpakken, uitzoeken van transport mogelijkheden, etc. Morgen vlieg ik terug naar Guayaquil en probeer ik direct de bus te pakken naar… wie zal het zeggen? Ik heb nog 8 dagen over om de rest van Ecuador te zien en wil nog echt enkele highlights zien voordat ik naar huis vlieg op 8 juli vanaf Quito. Meer nieuws heb ik niet, dus hier laat ik het bij! Neem nog een kijkje bij alle foto`s.

Besos, Luc

En een filmpje van het duiken:

DE GALAPAGOS EILANDEN is a post from The South America Backpack Blog.

Hier ben ik weer! Met dit keer mijn laatste bericht vanuit Peru, omdat ik morgen naar Ecuador vlieg om mijn laatste 3 weken van mijn reis door te brengen in Ecuador en de Galapagos Eilanden. Een prima moment dus om mijn laatste dagen samen te vatten van Peru.

Even denken, want er is van alles gebeurt. Na Cusco ben ik na lange tijd weer alleen op pad gegaan richting Arequipa. Dit is de tweede grootste stad van Peru, zo groot als Amsterdam. Hier heb ik na een zeer onaangename busreis afgesproken met Lin en Bettine die ik al eens eerder had leren kennen. Twee Utrechtse meiden die samen Zuid Amerika verkennen. Zij waren ook in Arequipa en dus besloten we om samen de 2-daagse Colca Canyon tour te boeken. Verder heb ik die dag een heel oud, maar prachtig klooster bezocht. Onvoorstelbaar als je ziet dat dit gewoon een stadje is binnen Arequipa met een tiental pleinen. `s Avonds ging ik eten met een jongen uit mijn hostel, maar durfde het eten van traditionele Cavia nog niet aan. Echt waar, je kan hier cavia eten in alle varianten. Na wat pilsjes op het plein van Arequipa heb ik mijn tas gepakt om de volgende ochtend opgehaald te worden door de touroperator. We reden eerst over een 4800 meter hoog Andes-plateua voordat we bij Chivay aankwamen. Hier hebben we `s middags in het 38 graden warme water van de hotsprings gelegen. Wij kwamen daar aan, er lag niemand in het water…. Heerlijk dachten we, maar na een uurtje kwam er een lading toeristen en nog een lading en nog een lading. Uiteindelijk lagen de hotsprings vol met letterlijk 50 Nederlanders. Wat is hier aan de hand, is heel Nederland op vakantie ofzo?? De mensen van deze groepsreis konden zich maar moeilijk voorstellen dat wij zomaar met ons rugzakje door Peru reisden, dat was ook weer zo`n momentje dat ik besefte dat het inderdaad prachtig is dat ik hier lekker aan het reizen ben en alle vrijheid heb i.p.v het verplichte reisschema dat deze groepsreis doorloopt.

Na deze vermoeiende dag hebben Lin, Bettine en ik het lokale Peruaanse eten geprobeerd en mochten we ondertussen een vreemd (maar zeker interessant) dansspel bewonderen. De volgende dag was het zover: Cruz del Condors in de Colca Canyon. Nu komen de feitjes weer even naar voren, want de Colca Canyon is de op xe9xe9n na diepste canyon ter wereld met een diepte van 3163 meter. De diepste canyon ligt hier 50 km vandaan en is bijna 200 meter dieper. Cruz del Condors is een magische plek. Dit is de eenvoudigste manier om de grootste vliegende vogelsoort te bewonderen: de Andescondor. En dan bedoel ik ook echt condors spotten, want deze vogels met een maximale spanwijdte van 3,25 meter vliegen op 10 meter aan je neusje voorbij. Hier leven zo`n 100 condors die overigens bijna zijn uitgestorven en ze kunnen tot wel 8000 meter hoogte vliegen doordat ze zeer effectief gebruik maken van termieken. Onze gids noemde het Andesgebergte dan ook een speelterrein voor de dieren. En als je ze dan zo dichtbij ziet…. KIPPENVEL!!

Maar genoeg afgedwaald, tijd voor het EK!! Ook hier is de oranjegekte te vinden. Terug in Arequipa waren Kristien en haar huisgenootje onderhand alweer gearriveerd. Met een clubje Nederlanders hebben we voetbal gekeken, wat een wedstrijd. Maar dat hebben jullie ook wel gemerkt! Na het voetbal dat hier om 14 uur `s middags wordt uitgezonden (7 uur tijdsverschil met NL), nog lekker in de kroeg blijven hangen en onze overwinning gevierd. Die avond was het de boedoeling dat ik om 20 uur de nachtbus zou nemen naar Nazca, maar ik zat door welke reden dan ook met 21 uur in mijn hoofd. Gevolg, de bus die mij 20 euro kostte gemist, SHIT! Maar goed, toch nog een goedkoper busje geregeld die hetzelfde tijdstip vertrok. De volgende dag kwam ik op het onmenselijke tijdstip van 6 uur in de ochtend in Nazca aan. Hier heb ik per direct een vliegtuigje geregeld voor een vlucht over de wereldberoemde Nazcalines. Deze lijnen in de woestijn liggen al honderden jaren en zijn alleen goed vanuit de lucht te zien. Het is een mysterie waarom en hoe de mensen van 1100 v Ch dit hebben gemaakt. Vanuit de lucht kan je deze figuren bewonderen. Na de vlucht ben ik gelijk door gebust naar het gringo-paradijs Huacachina, een dorp met 200 inwoners dat zich midden in de woestijn bevindt. Alle backpackers komen hier om te chillen en om te sandboarden!!!!!!! Wat een kick, maar het sandbuggien geeft helemaal een kick. Deze PK-monsters vliegen over het zand met 100 km/h om vervolgens met die snelheid een helling van 30 graden op te schieten, te keren en weer volgas met die V8 naar beneden te scheuren. Geweldig! En verder in Huacachina… alleen maar relaxen, maar na 2 dagen is het dan wel mooi geweest.

Dus nog steeds op pad met de gezellige Utrechtse meiden, vertrokken we richting Paracas voor de "poormans Galapagos Islands". In xe9xe9n dag hebben de prachtige eilanden bezocht per boot en het schiereiland per busje. Twee tours dus in dit mooie gebied waar we letterlijk miljoenen vogels mochten aanschouwen en heel veel ander sealife. En ja hoor, hier gebeurde het…. Mijn eerste (eigenlijk 2e) salsales in mijn leven. Ging niet eens slecht, al zeg ik het zelf! Na 40 minuutjes leidde ik de dames soepel de doble chubfla door, toch dames?

Twee nachten geslapen in Paracas, toen moesten we ons de volgende ochtend per lokaal openbaar vervoer haasten om in Lima voetbal te kijken. Met wat vooroordelen zat ik in de bus naar Lima, zoveel vervelende verhalen gehoord over een stinkende, vieze, gevaarlijke grote stad waar niemand wil zijn. Maar uiteindelijk heb ik mij hier 5 dagen prima vermaakt. Lima telt bijna 8 miljoen inwoners en dus is het ook een vieze en arme stad. Daarom zaten we in de wijk miraflores, oftewel de "duurdere" wijk aan de oceaan. Ok, het is hier momenteel winter en overdag zo`n 22 graden en meestal bewolkt, dus geen weer om aan het strand te liggen. Daarom hebben we hier ons vermaakt door prima uit te gaan in de wijk Barranco, 2 concerten te bezoeken (rock en jazz), filmpje te pakken, potje te discobowlen, te shoppen (op de zwarte markt) en zo`n beetje alle lekkere restaurantjes uit te proberen. Genoeg activiteiten dus, maar Lima was dan ook dxe9 plek om even op adem te komen. En ik kwam Angela tegen, mijn oude reisgenoot van de eerste week in Buenos Aires, erg gezellig.

Tja, en dan vandaag. Vandaag natuurlijk weer Nederland support en Kristien kwam weer aanwaaien. Met z`n allen heerlijk mexicaans gegeten en daarna iedereen uitgezwaaid om afscheid te nemen , want ik vlieg morgen naar Ecuador, zij bussen op hun gemak naar Ecuador, tijd die ik niet meer heb helaas. Nu typ ik dus mijn laatse bericht vanuit Peru, morgen zit ik met mijn kont in Ecuador… Let the adventure begin!!!

Tot snel!!!! Kus, Luc

ps, zie alle foto`s als je het leuk vindt. Ik probeer later nog wat filmpjes te plaatsen hieronder van het buggy-rijden en sandboarden! Chau!

Toeristische hoogstandjes is a post from The South America Backpack Blog.

Het begon allemaal na Copacabana, Bolivia. Hiervandaan zijn Kristien en ik naar Cusco vertrokken. Cusco kan ik omschrijven als het Rome van Zuid Amerika. Hier zijn zoveel ruinies te vinden vanuit de Incatijd. Eeuwen geleden was dit de Inca-hoofdstad van Zuid Amerika. Cusco is een geweldige stad, er hangt zoveel sfeer ondanks dat het toeristisch is, het is een prachtige stad met smalle sfeerstraatjes en prachtige plazaxb4s. In cusco hebben we dan ook eerst het Qorikancha bezocht, xe9xe9n van de belangrijke tempels tijdens het Inca Empire tijdperk. Superboeiend hoe ingenieus deze Incaxb4s waren, maar over de details zal ik je niet teveel vervelen.

Die avond gingen we eten met Harry, een 39-jarige luchtverkeersleider uit Cusco die we hebben leren kennen tijdens onze Pampastour in Bolivia. Super aardige kerel en hij wilde ons de volgende dag meenemen naar Tres Cruces. Om dit te omschrijven grijp ik even naar mijn Lonely Planet:

Tres Cruces (3800 meter above sealevel)

Tres Cruces is 45km beyond Paucartambo. The view of the mountains dropping away into the Amazon Basis is gorgeous in itself, but from May to July itxb4s made all the more magical by the sunrise phenomenom that optically distorts the dawn into a multicolered light show with double imagas, halos and unusual tints. The vilage Paucartambo, 115 km northwest of Cusco, is reached by a cliff-hanging dirtroad with exhilarating views of the Andes and the Amazon Basin. Few tourists make it to Tres Cruces, simply because itxb4s so difficult to reach and because you have to camp, or hope a local will give you a floor space.

Voor ons was dit dxe9 reden om mee te gaan. Met een local off the beaten track, kan het nog beter? Harry was hier zelf ook nog nooit geweest. De volgende middag stapten we in de auto om de laatste boodschappen te doen. In zijn kleine terreinwaardige (Aziatische) Jeep startten we vol enthousiasme onze trip van 160 km. Na 1,5 uur kwamen we erachter dat het toch niet zo eenvoudig was om hier te komen. In totaal kostte het ons 6 uur om deze 160 km af te leggen, maar de uitzichten waren fenomenaal. Na de entree van het Nationale Park Manu, kwamen we om 21h00 aan in het pikkedonker op Tres Cruces. In het licht dat de sterren creerden, zagen we inderdaad de bergen achter ons en de start van de amazone voor ons. Prachtig! Maar bij aankomst liet Harry per ongeluk de motor afslaan. We waren nog maar 20 meter verwijderd van de stek waar we de tenten wilden opzetten. Harry wil de auto opnieuw starten en er gebeurd NIETS. Geen kuchje of wat. De auto wilde niet meer starten. #%$#? ging er door ons hoofd. We lieten de auto dus even rusten en begonnen met het opzetten van de tenten. We waren tenslotten op de plaats van bestemming. "Harry, waar zijn de tentstokken van de 2-persoonstent??" En ja hoor, onze grote Peruaanse vriend was de tentstokken vergeten. Whaaahhh, kan het nog erger worden. Dus begonnen we de 1-persoonstent op te zetten. Gelukkig was Harry zo vriendelijk om in de auto te slapen, Kristien en ik pasten maar net in de 1-persoonstent en mochten hier onze nachtrust proberen te vinden.

Na wat lekkere shotjes om ons warm te houden hebben we heerlijk geslapen om vervolgens om 5h00 op te staan voor het zonne-fenomeen. Het was inderdaad een prachtig gezicht!! De zon scheen tussen 2 lagen wolken door. De onderste laag bedekte de jungle en de bovenste laag hing hoog in de lucht. De wolken kleurden prachtig rood en paars, maar ik vroeg mij af of dit het werkelijke fenomeen was zoals de Lonely Planet beschreef. Maar goed, het was prachtig, dus niet klagen Luc.

Na de sunrise heb ik getracht de auto te fixen. Ik vond 2 dubieuse kapotte zekeringen die provosorisch door middel van een koperdraadje waren gerepareed (this is south america). Maar we hadden geen nieuwe zekeringen. Daarnaast klikten de stekkers van de kabels niet helemaal lekker, was de batterij van de ontgrendelaar van de startonderbreker half leeg, en zo kregen we meer en meer twijfels wat de oorzaak zou kunnen zijn. Ik had het briljante idee om de auto aan te duwen, maar dat ging niet werken op een heuvel waar de auto eerst omhoog geduwd moest worden. Uiteindelijk hebben we de keuze gemaakt om 14 km terug te lopen naar het kantoortje waar het Nationale Park begint. Na een 3 uur durende hike (geen eens eens mijn bergschoenen aan) konden we gelukkig geholpen worden. De parkwachter bracht ons stuk voor stuk achter op de motor naar het dichtbijzijnde plaatsje een half uur verderop. En dan bedoel ik echt een plaatsje. Ik ging als eerst, omdat ik Kristien niet kan laten wachten in een vaag arm dorpje. Ik sprak met de parkwachter af op de stoep te wachten op Kristien en Harry die misschien zou wachten op een monteur. Na een uurtje kwamen ze, maar in die tussentijd werd ik de hele tijd aangestaard door de locals. Achter mij rug hoorde ik gefluister, Grongo dit, Gringo dat … (ik dus). Na 45 minuten begonnen enkele locals een praatje te maken met mij, ze vroegen wat ik hier in godsnaam op de stoep kwam zitten. Het werd uiteindelijk een grappig gesprek (misscien door de biertjes die ze op zondagochtend aan eht wegtikken waren??) en uiteindelijk wilden ze van T-shirt wisselen, omdat ze mijn shirt zo mooi vonden. Ik dacht het niet, ik hoef nl geen wit T-shirt met gele vlekken onder de armen, dus ik zei vriendelijk: No gracias amigos!

Uiteindelijk kwamen Kristien en Harry en namen we de komende 7 uur de taxi (10 man in een stationcar), bus en weer de taxi naar Cusco. Hier kon Harry zijn monteur bellen voor een reparatie. Twee dagen later stond de auto weer bij hem om de stoep. Oorzaak, door de slechte weg en de trillingen was een elektriciteitskabel gebroken en volgens hem kon dit niet zomaar gerepareerd worden door ons. Het was dus maar goed dat we begonnen waren met wandelen.

Die avond nog lekker gegeten in Paddyxb4s en kwamen we mijn maatjes Olaf en Nils weer tegen. En nog meer Nederlanders die ik nog niet kende. Wat weer grappig is, omdat ik morgen met hun de Colca Canyon ga doen.

Na het Trec Cruces verhaal was het de volgende ochtend weer raak om 5h45 en… BEEP, BEEP, BEEP, de wekker gaat om mij te vertellen dat ik de trein moet nemen naar Aquas Calientes. Het was zover, ik mocht weer ON the beaten track, heerlijk! Ik ging naar Machu Picchu, de grootste overgebleven Incastad midden in the Cloud Forests. Deze stad op 2440 meter hoogte is nooit gevonden door de Spanjaarden en is dus nu xe9xe9n van de 7 UNESCO wereldwonderen. Ik heb dan ook al maanden uitgekeken om hier naartoe te gaan. De 4-uur durende treinrit bracht me in Aquas Calientes (dit betekend warme waters), door de hotsprings. Maar wat een smerig toeristenplaatsje is dit zeg. Ik weet het zeker, Peru is tot nu toe het meest toeristisch. De omgeving is wel briljant, mega hoge bergtoppen op letterlijk een steenworp afstand, iets dat ik nog nooit eerder heb gezien. De volgende dag (mijn 3e dag dat ik zo vroeg op stond), ging de weker om 4h45 om de eerste bus te nemen naar MACHU PICCHU!!! Maar nee, al 200 man stonden te wachten op de bus, maar 200 man is niets als je bedenkt dat hier 3800 toeristen per dag komen. Ik en nog wat Nederlanders en Belgen vormden het groepje van 6 man die een tour kreeg van onze gids. Hier kan ik zoveel over vertellen, maar dat schiet niet op. Je moet gewoon zelf een keertje naar Machu Picchu (overigens het beste paint-ball speelveld naar mijn mening), want het is geweldig. Voor een kort geschiedenis lesuurtje, bekijk deze presentatie even die ik laatst kreeg van een oud-colllega: Download 2D_MACHU_PICCHU.pps. Met nog wat gasten van mij groep heb ik Wayna Picchu Beklommen, de berg die je op de achtergrond ziet van Machu Picchu. Het is de puntberg die een hoek maakt van ongeveer 70 graden. Op deze berg heb je een uitzicht rondom de bergen, maar we moesten snel zijn omdat er maar 400 mensen per dag zijn toegestaan op deze berg.

Na ruim 8 uur in Machu Picchu geweest te zijn heb ik nog geluncht met de groep om vervolgens om 17h de trein terug te nemen naar Cusco. Kristien was overigens niet mee naar Machu Picchu, want een vriendin kwam haar opzoeken voor de komende 3 weken. Met hun ben ik de volgende dag gaan paardrijden around Cuzco om de laatste ruines te bekijken. Na een heerlijk afscheidsdineetje heb ik afscheid genomen van kristien, mijn reismaatje van de laatste 3 a 4 weken.

De volgende ochtend heb ik 13 uur in de bus gezeten richting Arequipa, voor een nieuw avontuur welteverstaan. Ik ben hier nu een dagje en morgen ga ik met 2 Utrechtste meiden de Colca Canyon tour toen. Hierover later meer!!

Dit was em dus weer! Till next time!

XX, Luc

PS: mijn weblog is onderhand meer mijn dagboek geworden (sorry), dus als je mijn verhalen te lang vindt stel ik voor om lekker de fotootjes te bekijken!!

On and off the beaten track in Peru is a post from The South America Backpack Blog.

Hierbij mijn laatste (top)ervaringen van Bolivia. Onderhand zit ik alweer in Peru, het hart van de Inca`s oftewel Cusco. Maar dit laatse bericht betreft alleen de extremen die ik heb mogen meemaken in Bolivia, namelijk mountainbiking "the most dangerous road of the world" en "Lake Titicaca". Twee hoogtepunten van mijn reis.

Te beginnen met "the most dangerous road of the world" ook wel bekend als the Death Road. Deze weg vlakbij de hoofstad La Paz is wereldberoemd om maar xe9xe9n ding… het aantal doden dat hier zijn gevallen (letterlijk en figuurlijk). Tot 2 jaar geleden vielen hier gemiddeld 100 doden per jaar!! Dat zijn 2 doden per week. De weg begint namelijk op 4600 meter en daalt af naar 1200 meter. Een afstand van 64 km, waarvan 90% downhill. (Een klim van 10% is niet niets op de hoogte by the way.)Een afdaling van 3400 meter en met afgronden tot 700 meter. Inderdaad, dit is een extreem weggetje, want bijna nergens ter wereld heb je de kans om 64 km te downhillen met zo`n groot hoogteverschil op een weg met zoveel geschiedenis.

Bovenstaande foto is afkomstig van deze site.

We begonnen dus op 4600 meter hoogte. Volledig ingepakt tegen de kou startten we onze rit op de asfaltweg. We hadden mazzel, want onze groep bestond uit Kristien, Gabrielle en ik. We kregen een gids mee en een caufeur die altijd achter ons aanreed. Een kleine groep dus, want we zagen ook groepen met een mannetje of 15. Na 2 uurtje kwamen we aan op de Death Road. Eigenlijk is het helemaal niet eng. Zet je verstand op nul en fiets zoals je anders ook zou fietsen. Negeer de afgrondenen en je hebt de tijd van je leven. De omgeving, adembenemend!! Doordat we steeds verder afdaalden werd de temperatuur ook steeds warmer en uiteindelijk fietsten we in ons shirtje. We eindigden onze rit in Cocoico, een tropisch plaatsje midden in de bergen. Zo`n 400 meter voordat we hier arriveerden sloeg toch nog een noodlotje toe. Een lekke band…. De cauffeur achter mij pikte me op en bracht me naar Coicoico om daar onze trip te eindigen in een luxe hotel. Hier hebben we lekker kunnen zwemmen, lunchen en relaxen voordat we 3,5 uur terug moesten rijden.

Misschien denk je, dit moet toch supergevaarlijk zijn. Ik antwoord daarop Ja en nee. Het zit namelijk zo. Sinds 1,5 jaar hebben ze een nieuwe weg geopend die bijna al het verkeer over een andere weg laat gaan (nieuwe weg, maar nog steeds niet al te best). Hierdoor is er nu bijna geen verkeer te vinden op de Death Road. Als je je bedenkt dat je hier naar beneden sjeest met 40 km per uur en er ook nog eens vrachtwagens, bussen en auto`s rijden, dan is mijn ritje een stuk veiliger geworden. Het gebeurde vroeger dan ook regelmatig dat een bus met 50 man zomaar in het ravijn verdween. Daarom kent de death Road zo`n hoog dodental. Mij is verteld dat Peru en Ecuador nog slechtere wegen kennen (daarom geen nachtbussen nemen in deze landen), maar hier minder verkeer te vinden is en dus minder doden gevallen zijn. De reputatie van de death Road is gewoon onbeschrijvelijk. Je MOET daarom echt even een kijkje nemen op deze site van een fotograaf hoe het er vroeger aan toe ging. Klik de volgende foto`s even door op: The Death Road in the old days!

Ok, genoeg over de Death Road. Bolivia kent veel meer wonderen. Bijvoorbeeld het hoogst bevaarbare meer ter wereld  op 3800 meter hoogte. Met een grootte van 230 bij 110 km is het ook geen klein meertje. Sommige mensen vinden Lake Titicaca (zie header van deze site) niets anders dan een gewoon meer, maar ik vond het veel meer dan dat. Vanaf La Paz namen Kristien en ik de bus naar Copacabana, een dorpje aan het meer. (Overigens is het wel superklote dat je steeds moet opslitsen van superleuke mensen die je leert kennen tijdens je reis.) Vanaf hier zijn we met een boot naar Isla del Sol gegaan. Een prachtig eiland waar we oude Inca ruines bezocht hebben, gevolgd door een hike van 3 uur naar het zuiden van het eiland. De planning was 1 nacht op het eiland blijven, maar omdat Kristien zich niet lekker voelde zijn we terug gegaan naar Copacabana. Hoewel ik (nog) nooit op Sicilixeb ben geweest, deed dit mij hier aan denken. Donkerblauw water met geelgroene heuvels maakte het eiland schitterend. Als je dan bedenkt dat het meer op 3800 meter ligt, giga groot is en je de witte Andesbergtoppen ziet in de verte, dan zul je Lake Titicaca niet "zomaar" een meer noemen!

Na twee relaxdagen in Copacabana zijn we naar Peru gereist. En weer zaten we met geldnood in Copacabana. Waarom hebben die kleine plaatsjes nou nooit een pinautomaat? Gelukkig konden we door dollars te wisselen toch nog lekker uit eten (wat we hier echt te vaak doen, wellicht niet meer in peru).

Ok, een korte planning voor de komende dagen, partying in Cusco, train to MACHU PICCHU, cusco again, bus to Arequipa. Volgende week probeer ik mijn foto`s te plaatsen van Machu Picchu en de rest. So stay tuned!! Voor mijn eigen foto`s zie: mijn eigen foto`s.

Groetjes en een X,

Luc

En nog wat filmpjes van YouTube:

En nog een filmpje van National Geografic:

Riding the Death Road and Lake Titicaca! is a post from The South America Backpack Blog.

Mijn reis schiet al aardig op. Met nog maar een dikke 6 weken te gaan heb ik een druk programma af te reizen. Ik zat nog even te twijfelen of ik naar Mexico zou gaan voor een weekje om de bruiloft van mijn neef bij te wonen, maar dat zou het allemaal heel ingewikkeld maken zo op het laatste moment. Vandaar heb ik nu nog 3 weken Peru en 3 weken Ecuador te gaan en hoef ik me niet gigantisch te haasten.

Ok, maar het vorige bericht kwam vanuit Sucre. Een heerlijke stad dus waar ik nog enkele dagen ben blijven hangen met een Nederlandse en een Amerikaanse meid. Met hun ben ik naar La Paz gebust. La Paz is samen met Sucre de hoofdstad, alleen is La Paz veel armer en groter, kent het veel criminatiteit en is het veel viezer hier. Daartegenover staat dat het op bijna 3700 meter hoogte ligt met hele mooie bergtoppen hier tot 6500 meter hoog. Je kan hier dan ook je hart ophalen als bergbeklimmer.

Hoe dan ook hebben we ons prima vermaakt in La Paz, zeker omdat de tweede dag een waanzinnig groot religieus feest op straat aan de gang was. Vanaf 7 uur xb4s ochtends was er een felgekleurde parade aan de gang die tot 4 uur xb4s nachts doorging. In La paz liep ik mijn oude reismaatjes Olaf en Nils weer tegen het lijf, wat het erg gezellig maakte omdat we met zoxb4n grote groep waren. De lokale mensen vonden het prachtig hoe wij enthousiast meedansten tijdens de parade en van alle kanten kregen we dan ook alle aandacht. Heel leuk!

Maar goed, La Paz is geen veilige stad. Zo werd ik in alle drukte door een afleidingsmanouvre hard opzij geduwt. Deze gast bleef mij aankijken en liep heel hard weg. Een afleidingmanouvre, ik denk het… Wellicht dat iemand anders mijn tas wilde "slachen". Slachen is als ze je tas met een scheermesje snel opensnijden en alles op de grond valt. In alle drukte pakken ze je camera en portemonnee en zo rennen ze weg. Dit gebeurde bij Gabrielle, het amerikaanse meisje. Toen we uit de parade waren zagen we de snee van 25 cm in haar tas, maar gelukkig is er niets uit haar tas gevallen en dus niets gejat.

In La Paz hebben we de Pampas tour geboekt, oftewel een 3 daagse tour door de moerassen van de jungle. Dit stukje jungle grenst aan de longen van de wereld: de amazone. De Pampastour brengt je op een 4e zijrivier van de amazone, maar theoretisch is dit dus niet het echte regenwoud. Desalniettemin is dit Madidi nationale park prachtig. Er waren 2 opties om in Rurrenabaque (ik spreek het uit als "roeren en bakken")te komen, 22 uur per lokale bus over een bizar slechte weg met kippen, geiten en lokale bevolking erin of met een krakend en kuchend flying dokters vliegtuigje. De keuze was voor ons snel gemaakt, het vliegtuig dus! Een "tikkeltje" duurder (factor 5), maar het was een prachtige vlucht. Zeker omdat het vliegtuig vertrekt vanaf 4100 meter en je letterlijk tussen de bergtoppen Potosi en Illumani vliegt in nog geen 50 minuten. Eenmaal geland was ik stomverbaasd dat ik in 50 minuten en zoxb4n 300 km noordelijker van de frisse berglucht plotseling naar 34 graden Celsius en een luchtvochtigheid van 90% was gegaan en ik in mijn spijkerbroek stond te puffen. Eenmaal een hostel gevonden en mijn zwembroek aan, hebben we die dag nog heerlijk aan het zwembad gehangen van een hotel. En wat is Rurreabaque toch een leuk plaatsje, een beetje toeristisch, maar heerlijke barretjes, viewpoints over de stad met een lekkere terrasjes, tropisch en toch nog steeds dat typisch lokale Boliviaanse gevoel als je door de straten slenterd.

De volgende dag begonnen we de Pampastour, eerst 3 uur in de Jeep naar Santa Rosa. Onze gezellige groep bestond uit Kristien en ik (Nederlands), Gabrielle (Amerikaans) en nog 2 Zweedse meiden, 1 Canadese Paramedic en een toffe Peruaan. Vanaf Santa Rosa stapten we in ons vervoersmiddel voor de komende dagen, de boot! We sliepen in een heel simpel kamp 3 uur stroomopwaarts, waar we met zoxb4n 12 man op 1 kamer sliepen. Die avond nog een nachttour gedaan waardoor je een goed beeld krijgt hoeveel kaaimannen hier leven.

Thema van dag 2 was: in search of the Anaconda. Op Anacondajacht dus… 3 uur lang hebben we door de moerassen gezocht naar Anacondaxb4s. Maar waar zoek je eigenlijk naar als leek, midden in het gras dat onder water staat zoek je naar een donker glibberig slangetje die overigens een lengte van 9 meter kan bereiken. Het zoeken is dus niet erg gemakkelijk. Vandaar dat Luc, Gabrielle en de Canadees iets grondiger te zoek gingen dan de andere groepsleden. Voor mij was het net vissen, je moet op het goede moment en op de juiste plek zoeken. Vandaar dat ik tussen de kleine boompjes begon te zoeken omdat hier naar mijn mening extra veel beschutting aanwezig was. Maar plotseling liep ik een nest in van de killer wesp. Ik werd van alle kanten lek gestoken wat verschikkelijk pijn deed en ik zette het gillend op het rennen. Mijn groep moest er op dat moment hard om lachen want het leek net een stripverhaal van de Donald Duck. Maar omdat ik geen shirt aan had, heb ik mijn buik goed open gehaald door de bomen die mij opensneden. Mijn hele lichaam brandde zo gigantisch door de steken dat ik alles heb laten vallen op de grond, behalve mijn camera. Na 20 wespensteken die je niet in de koude kleren gaan zitten, zijn mijn gids en ik tijdelijk van thema veranderd. Namelijk: in search of the brown sunglasses. Anyway, I survived, maar voor een paar uurtjes bleef ik aardig in pain.

Die middag maakte gelukkig een hoop goed. We gingen ZWEMMEN MET DOLFIJNEN!! Nu zal je denken, right Luckie. Dolfijnen in de rivier? Dus wel, en nogwel een heleboel. De dolfijnen zijn roze en zoxb4n 2 meter lang. Ze zien er precies uit als de gewone dolfijn, maar dan met een kleine boggel op hun rug. Ze zijn best nieuwsgierig, maar waren toch niet echt onder de indruk van onze aanwezigheid. Toch was de ervaring er niet minder om, helemaal toen er weer een dolfijn tussen ons doorzwemde. Een beetje bang waren we wel, want het stikt hier van de kaaimannen en de piranjaxb4s. De piranjaxb4s voelde je dan ook de hele tijd kleine hapjes nemen van je been, maar dit was meer om te kijken of je te eten bent. De gids vertelde dat je alleen een probleem hebt als je bloedt. Alleen na de Anacondatocht had ik toch nog kleine sneetjes op mijn buik, maar die bloedde niet meer. De gids vond het verantwoordlijk en dus was Luckie snel genoeg in de rivier te vinden.

Die avond weer naar een andere jungle bar gegaan waar we een prachtige zonsondergang hebben gezien. De volgende dag begon om 5h30 voor de zonsopgang, gevolgd door het beoefenen van mijn favoriete hobby, vissen. Dit keer geen snoek, karper of brasem, maar piranjas!! Deze beesten eten echt alles, vlees aan de haak en je hebt vis aan de haak. Toen merktte ik dat je inderdaad niet bloedend de rivier in moet stappen. We bleven aan de zijkant van de rivier vissen en vingen hierdoor alleen de kleintjes om het gevaar op vingerverlies binnen de perken te houden. Na het vissen keerden we terug naar het kamp om onze spullen te pakken en terug te keren naar Rurrenabaque. Hier hebben we ons nog tot in de late uurtje vermaakt.

Toen ontstonden de problemen. De volgende dag zouden we terug vliegen naar La Paz, maar onze vlucht werd door onverklaarbare reden vertraagd naar de middag. Geen probleem voor ons, zo konden we nog even relaxen. Maar die middag toen we op het punt stonden om te vertrekken en alle bagage al in het vliegtuig lag kwam de piloot met de boodschap dat het te warm was om te vliegen. Ja hoor, te warm voor jou dacht ik. Maar goed, mijn eerste echt Boliviaanse verkeersvertraging voor langere duur waar iedereen het over heeft was gearriveerd. Ik verwachtte alleen dat dit eerder zou gebeuren met de bus. We waren met 19 man en er mochten alleen 16 man vliegen OF iedereen vliegen maar dan zonder baggage. Handbaggage moest onder de 3 kg blijven, wat dus onmogelijk is in La Paz, want het is freezing cold over here at night. Iedereen met zxb4n handen in het haar, besloten Kristien, Gabrielle de Canadees en ik om lekker nog een dagje te blijven in Rurre. Hierdoor kon iedereen dus vliegen MET baggage. Iedereen was dus superblij omdat enkelen een vlucht moesten halen vanaf La Paz. Maar het verbaasde mij dat niemand hier iets over zei. Ik had dit wel anders aangepakt als ik een vlucht te halen had, maar goed. In ieder geval waren wij de helden van de dag. We vonden alleen wel dat daar iets tegenover mocht staan, bijvorbeeld dat deze mensen onze overnachting en wat lekkere koude biertjes trakteerden. Nee hoor, niemand! Brutaal als we zijn, hebben we dit dan ook vriendelijk opgemerkt en toen kregen we voor ons vieren dan 15 euro in onze handen geduwd. Het is tenminste iets… Maar we zaten al krap in kas, want Rurre kent geen pinautomaat. Gelukkig had ik als enige genoeg geld bij me en hebben we het hierdoor met 4 man weten te redden tot in La Paz, waar ik uiteindelijk met nog maar 1 euro in mijn portemonnee arriveerde. Nou goed, we hebben het gehaald.

Tot zover heeft Bolivia mij een geweldige periode gegeven. Van zoutvlakten, extreem hoge bergen, vriendelijke mensen, groene jungles en mooie steden met een heerlijk warme zonnetje heb ik afgelopen 3 weken volop genoten. Het land heeft mij verbaasd in elk opzicht, zoveel variatie in natuur en cultuur, maar toch ook zoveel armoede, problemen en eenvoud zijn hier te vinden. Ik verlaat deze week Bolivia alweer, maar Bolivia zal ik nooit vergeten.

Dat was het avontuur tot nu toe. Morgen ga ik 80 km downhillen over "the most dangerous road of the world". Dat verhaal volgt snel! Voor meer fotoxb4s van La Paz en the Pampastour, klik op fotoxb4s.

Groetjes aan allemaal!

Luc

Nog steeds in betoverend Bolivia is a post from The South America Backpack Blog.

Foto: ik en de hele groep van de Salar de Uyuni.

Na Salta in Argentinie, ben ik samen met Matthias naar San pedro de Atacama gebust. Door de hoge toppen van de Andesgebergte was dit xe9xe9n van de mooiste busreizen, maar wel erg lang. Momenteel heb ik al zoveel gebust (onder de backpackers is dit gewoon een werkwoord), dat ik voor een busritje van 12 uur mijn hand er niet voor omdraai. San Pedro de Atacama verdient een korte toelichting. Het is een dorpje in Chili met 4900 inwoners. Het bijzondere is dat het midden in de Atacama woestijn ligt, wat de droogtste ter wereld is. Ok, daar heb je Luc weer met een feitje met de hoogtste, droogste, mooiste of wat dan ook, maar de Atacama woestijn is zo droog omdat de Andesgebergte alle bewolking tegenhoudt en dus regent het maar 4 dagen per jaar. Als je dan naar de rand van het dorp loopt zie je dan ook HELEMAAL NIETS om je heen, alleen prachtige vulkanen, bergen en vooral veel zand en stenen.

Doordat San Pedro zo klein is loop je erg veel mensen tegen het lijf die je al eerder hebt gezien, zo grappig. In San Pedro hebben we een tour gedaan met 2 Zwitserse meiden en nog een Duitste meid. De tour bracht ons naar Valle de Luna, oftewel de Maanvallei. Zie hiervoor alle foto`s, want die zeggen gewoon meer!

In San Pedro komen veel toeristen, omdat het de ideale route is om Bolivia in de gaan. En dan niet zomaar Bolivia in, nee…, dat moet hier per Jeep! Het is een 3 daagse tocht die tot wel 5000 meter hoogte gaat midden door the middle of nowwhere en uiteindelijk over de grootste zoutvlakte ter wereld. Dit later allemaal. De tour kostte maar 72 euro voor 3 dagen inclusief eten, drinken, transport en een gids. We vertrokken met een groepje van 6, waaronder ik als enige Nederlander en de rest allemaal Duits sprekende backpackers, whaahhhhh! Ok, voor mij reden genoeg om ze uitmuntend ABN te leren. We vertrokken op 3 mei en werden met een busje naar de Boliviaanse "grens" gebracht (zie de foto hieronder hoe dat eruit ziet!). Hier hebben we lekker geluncht, stempels gehaald en stapten we in de Jeep waar alle bagage op het dak werd gebonden. Zo begonnen we aan de tour van zo`n 600 km. Overigens kregen we te horen dat er 2 dagen ervoor 11 doden zijn gevallen doordat 2 Jeeps waren ontploft (hoorde dat dit zelfs de Nederlandse kranten heeft gehaald). Het was toen 1 mei en een belangrijke feestdag in Bolivia. Blijkbaar waren de chauffeurs dronken en ze zijn op elkaar gebotst op deze grote zoutvlakte. Onvoorstelbaar, maar door de extra benzinetanks die ze op het dak van de Jeep meenemen, is deze brandstof ontploft en zijn alle inzittenden overleden. Heel triest!

Eenmaal vertrokken reden we door het prachtige landschap van Bolivia, zagen diverse lagunas (Verde en Colorado -> muy bien!). Na de hotsprings waar je kon baden en nog wat uurtjes in de jeep kwamen we aan bij het hostel. De eerste dag was de meest problematische dag, omdat we tot hoogtes kwamen van 5000 meter waardoor we allemaal iets sneller buiten adem raakten dan we gewend waren. Daar kwam bij dat we op een hoogte van 4300 meter die nacht sliepen en dus de hoofdpijn toesloeg. (Tip, drink niet teveel alcolhol op deze hoogte, hehe!) Verder werd het die nacht -20 C buiten en omdat we in een pauperhostel sliepen waar de slaapzakken op waren zijn we met thermo-ondergoed, handschoenen, sjaals en een warme muts gaan slapen om toch nog een uurtje slaap te vatten, samen met een goede verkoudheid….

Dag twee was voornamelijk lang en iets minder mooi. Na het starten van de auto`s wat zo`n 40 minuten duurt als het -20 C is geweest vertrokken we vol enthousiasme. Na het bezoek van een typisch Boliviaans dorpje met waarschijnlijk 200 inwoners besloten onze chauffeurs (in totaal 3 Jeeps) om te keren, omdat de ondergrond te zacht was en te gevaarlijk. Nog langer in de Jeeps zitten dachten we, maar uiteindelijk kwamen we uit op de Salar de Uyuni  Een zoutvlakte zo groot als Belgie op 3800 meter hoogte. Normaal blijf je alleen op de Salar waar geen water staat, maar door de de-tour reden we nu wel over de Salar MET water en ook nog eens met zonsondergang. Sorry, maar dit was toch echt xe9xe9n van de mooiste dingen die ik heb gezien in mijn leven, al klinkt dat weer zo clichxe8!

Overigens kwamen we erachter waarom ze hier flink tape op de voorruit plakken. Dit doen ze omdat er regelmatig stenen door de voorruit knallen die vrachtwagens met hoge snelheid laten vliegen. De tape houdt de ruit nog een tijdje bij elkaar. Het noodlot sloeg toe en de tweede jeep werd getroffen. Iedereen schok zich lam, omdat je voorruit met 80 km/h in stukken breekt. Maar die Bolivianen zien alles positief! Als noodoplossing plaatsten ze plastic als nieuwe "voorruit" samen met een goede dosis ducktape. En dan roepen "dit is veel beter dan een ruit, nu kan er tenminste geen ruit breken, alleen het plastic". Zoals ik al heb verteld zijn de Bolivianen erg arm en xe9xe9n van de chauffeurs was dan ook een ventje van 14 jaar, omdat die gewoon vroeg begonnen is met werken. Die avond sliepen we in een zouthostel, geheel gemaakt van zout! Heel bizar, maar het was warmer dan de nacht ervoor en we hadden dit keer een douche met notabene warm water. Als avond eten: soep, lamasteak met patat (CHECK!).

Dag 3 was de laatste dag van de tour en we begonnen sterk, namelijk gelijk op de Salar de Uyuni, ditkeer zonder water. De salar is 130 km bij 90 km groot en aan de rand van de Salar staan bergen, dus je kon letterlijk 130 km ver kijken, omdat je de bergen bijna altijd zag staan. De zoutvlakte zijn gemiddled 7 meter dik, maar er zijn stukken van 40 meter dik. Na een bezoek aan een "eiland" met voornamelijk cactussen erop kwam de andere jeep nog even zonder benzine te staan, maar uiteindelijk reden we richting Uyuni, ons eindpunt. Hier hebben we nog het beroemde "train cemetary" bezocht. Onze tour was dus ten einde, maar onze vriendschap van de groep nog lang niet. En dus hebben we `s avonds nog lekker in Uyuni met z`n allen gegeten en gedronken.

De volgende dag moesten de meesten toch hun eigen schema weer oppakken. Ik bleef met Anne en Andrina achter (de 2 Zwitserse meiden) om vervolgens die zelfde ochtend te bus te pakken naar potosi, the highest city in the world at 4060 meter. Potosi simply shocks! Het is al eeuwen een mijnstad, maar de werkomstandigheden zijn bizar. Hier hebben we een mijntour gedaan en dan krijg je een goede indruk hoe het werk hier is. 10.000 mensen werken hier in de mijnen, mensen zijn onderbetaald, werken in shifsts van 12 tot 24 uur en leven dan alleen op alcohol (96%), cigaretten en uiteraard de cocabladeren. Kinderen vanaf 12 jaar werken ook al in de mijnen en de mensen die in de mijnen werken worden gemiddeld niet ouder dan 45 jaar. De tour gaf een goede indruk, maar wat ook zo bizar is is dat er in de straat in Potosi meer dan 200 ton aan dynamite ligt opgeslagen. En IEDEREEN kan dit kopen. En Luc zou Luc niet zijn als hij niet een keertje dynamite zou opblazen. Voor 1 euro kocht ik een dynamite staaf en een dotonator. Aan het einde van de tour hebben we dit met de gids opgeblazen. Gekkenwerk, zeker als je bedenkt dat iedereen dit kan kopen.

Potosi is een mooie stad, mede doordat het een van de rijkste steden was vroeger door de grote hoeveelheden zilver uit de mijnen. Na Potosi zijn we voor 4 euro met de taxi naar Sucre gegaan, 170 km verder. Sucre is de tweede hoofdstad van Bolivia (net als Zuid Afrika heeft het 2 hoofdsteden). Het is een mooie, niet al te grote, gezellige stad op 2800 meter hoogte die door de witte huizen met oranje daken veel sfeer krijgt. En mede door het lekkere klimaat blijf ik hier dan ook een weekje voor mijn Spaanse lessen. Ik wil prive lessen volgen, omdat ik nu precies halverwege mijn reis ben en de landen die ik nu ga bezoeken alleen goed kunt bereizen met een goed woordje Spaans. Tevens kan ik even bijkomen van alle drukte, want de afgelopen weken ben ik verkouden geweest, uitgeteld door de hoogte, moe door het vele reizen, weinig slapen, slecht gegeten, etc, etc en mijn laatste druppel weerstand hangt nog maar aan een zijden draadje. Ik wilde dus vrijdag meteen beginnen met Spaans, word ik getroffen door een Salmonella bacterie. Maar toch was het een opluchting, omdat de dokter eerst dacht aan een blindedarmontsteking. Dan moet je acuut geopereerd worden en een tijd herstellen, waardoor mijn reis wellicht ten einde zou komen. Dus 4 dagen buikpijn neem ik op de koop toe. Met antibiotica, 2 injecties in mijn kont en een week geen rauw eten, voel ik mij al een stuk beter. Gisteren kon ik dan ook eindelijk beginnen aan mijn Spaanse lessen.

Zondag zijn we 65 km ten zuiden van Sucre naar een typische markt (Tarabuco) geweest. Was erg leuk om te zien wat ze allemaal verkopen en hoe dit in zijn werk gaat. Alles is zo primitief hier, maar zo heeft het wel wat vind ik. In Sucre heb je een hele goede tent zitten die door een Nederlander is opgezet, genaamd JoyRide. Een bar, restaurant en loungebar onder xe9xe9n dak. Afgelopen avonden hebben we dan ook op een mega scherm in de loungeruimte de beste films kunnen kijken en ondertussen wordt je eten geserveerd (onder andere echte kroketten, bitterballen, bossche bollen en hollandse biertjes)! En het mooiste van Bolivia zijn de kosten. Dineren kun je tussen de 0,70 en de 3 euro, de taxi kost geen drol en ik heb doordat ik ziek was voor het eerst in 2 maanden een privekamer genomen voor maar 4 euro per nacht!! Do I need to say more, Bolivia rocks!. De meeste mensen redden het dan ook een maand in Bolivia met 400 euro, reizen, eten, onderdak, tours, etc. Heerlijk!

Ok, het is een heel verhaal geworden, maar het is niet anders. Ik heb nog zeer mooie tours voor de boeg, dus blijf kijken op deze site!! En als je nog meer foto`s wilt zien, check dan alle foto`s van dit verhaaltje.

X, Luc

PS, Wil je meer weten over Zuid Amerika, heb ik hier enkele goede films voor je: The Motorcycle Diaries (de reis door Zuid Amerika van Chxe9 Guavara), The Devil`s Miner (over het leven van een 14 jarig jongetje in de mijnen van Potosi) and City of God (keiharde brasiliaanse film over de getto`s).

">

Van hoogtepunt (Salar de Uyuni) naar dieptepunt (salmonella)… is a post from The South America Backpack Blog.

De tijd vliegt voorbij hier, ik ben alweer bijna halverwege mijn reis. Vandaar dat ik een beetje moest opschieten volgens mijn "planning". Afgelopen 2 weken heb ik dan ook zo`n 3000 km afgelegd richting Bolivia waar ik volgende weer zal arriveren. Ik heb afscheid genomen van mijn Nederlandse reismaatjes waar ik ruim een maand mee heb samengereisd. Tijd voor een nieuw avontuur!

Na het vorige bericht ben ik met de Nederlanders en de Engelsen vanuit Bariloche weer naar Chilli gereisd, nl Pucon. Pucon heeft veel te bieden aan activiteiten, maar de grootste activiteit is het beklimmen van de vulkaan Villarica met een hoogte van 2967 meter.

In Pucon hebben we meteen de klim geboekt, maar door slecht weer ging die de volgende dag niet door. Toen hebben we besloten om nog xe9xe9n dag langer te blijven, het hostel was overigens erg goed (maar duur) en we moesten toch wat uitbrakken na Bariloche. De tweede kans om de vulkaan te beklimmen was niet echt positief, weer zeer veel bewolking. Hoewel de gids zei dat het op de vulkaan mooi weer zou zijn, dachten de jongens dat ze dit alleen zeiden om toch geld in het laatje te brengen. Zij besloten dus om niet te gaan (voetbal op tv, dus dat maakte de keuze weer wat makkelijker). Ik besloot om wel te gaan, in mijn eentje… Na 5 minuten kwam ik 3 Belgen tegen die tot mijn grote verbazing mij al kenden. En toen besefte ik dat ik hen al eerder had gezien in Buenos Aires op het moment dat ik een busticket kocht naar Iguazu. Dat gesprek duurde maar 3 minuten, maar zo heb je toch al een eerste contact.

De klim was briljant, na 20 minuten met de auto zaten we al boven de wolken die dus inderdaad erg laag zaten. We hebben tot aan de top gehiked vanaf 1200 meter, met onze speciale uitrusting (van ijspunten onder je schoenen tot gasmaskers). Na 6 a 7 uur stonden we helemaal verrot op de top , wat een uitzicht!!!! We zaten boven de wolken en konden zo in de krater kijken waar je het lava zag borrellen. De wind stond de goede kant op, zodat we met een gerust hart konden blijven kijken. Anders zouden we na 5 minuten alsweer terug moeten omdat de gassen te giftig zouden zijn.

Na een veel soepere afdaling kwamen we beneden aan in Pucon. Enkele toch wel jaloerse oogjes van de jongens die niet zijn meegegaan, keken naar mijn gemaakte foto`s. Die avond zijn we naar de hotsprings gegaan, heerlijk 35 graden warm water. Prima voor de pijnlijke spiertjes!

Na nog een relax dagje in Pucon vertrokken we `s avonds met de bus naar Santiago en kwamen daar om 7h00 aan. Meteen de stad in gedoken. Wat een vieze smog hangt hier, dit komt mede door de bergen die om de stad staan. Overigens is Santiago verder wel een mooie stad, maar de meningen waren daarover verdeeld. In ieder geval konden we hier lekker stappen en ja hoor… ook Luc is aan de salsa geslagen (voor xe9xe9n keertje dan). Als totale beginner hadden we wel de grootste lol.

Na nog een avondje karten en bbq-en ben ik de volgende dag vertrokken richting Mendoza, Argentinie. Een streek waar bijna alle Argentijnse wijnen vandaar komen. De weg ernaar toe is prachtig. Je rijdt namelijk de hele route door een brede vallei. Vlakbij ligt de Aconaqua, de hoogste berg van Argentinie, ruim 6900 meter hoog. In dit gebied is dan ook de film `Seven years in Tibet` opgenomen en dus niet in Tibet. In Mendoza een dagje gebleven. Het is een leuke, maar ook mooie stad met veel terrasjes, restaurantjes en pleintjes. De volgende avond vertrokken naar Salta. Afzien???, ja en nee. De rit duurt 18 uur (dus afzien in de bus), maar de bussinessclass stoel met hapjes en drankjes maakte alles helemaal goed. En het kostte me maar 18 euro!! Helemaal niets dus..

Salta is compleet anders dan wat ik tot nu toe heb gezien. De mensen zijn een stuk donkerder, beginnen steeds meer Indiaans te lijken. Bijna iedereen loopt met een grote bal cocabladeren in zijn mond, die overigens van pas komen als je de hoogte ingaat (Bolivia). Blijkbaar is dit hxe8t middel tegen hoogteziekte, maar het ziet er alleen niet echt smakelijk uit. Tijdens de busreis kwam ik Matthias tegen een Duitse jongen die een reis om de wereld maakt. Met hem heb ik de volgende dag een tour gedaan naar Cafayate, 200 km ten zuiden van Salta. Met een klein groepje reden we door een prachtige omgeving, dat een beetje doet denken aan de Grand Canyon (maar dan in het klein). Ik zou zeggen, zie alle foto`s.

Die middag hebben we heerlijke wijn mogen proeven op enkele wijnproeverijen en typisch Argentijns gegeten met de mensen van de toer: 3 gangen voor 21 pesos (4 euro). Heerlijk!! Alleen weet ik nu niet of deze maaltijd mij aan de diarree heeft gezet of een kipburger die we `s avonds nog hebben gehaald. Het gaat dus nu nog niet helemaal goed met mij, zeg amar ronduit slecht at the moment. In ieder geval vertrekken Matthias en ik morgen naar San Pedro de Atacama. Een piepklein plaatsje van 5000 inwoners in de Atacama woestijn. Ze zeggen dat de Atacama woestijn de droogste is van alle woestijnen, maar prachtige landschapen heeft. Dat zullen we gauw gaan zien. Daarna doen we een 4 daagse Jeep-tocht over de zoutvlaktes van Bolivia met een oppervlakte zo groot als Nederland. Ik zal dus over enkele dagen in Bolivia zitten, xe9xe9n van de armste landen van Zuid Amerika. Ik weet dus ook niet hoe het allemaal gaat met internet en hoevaak ik iets kan typen op mijn site.

Anyway, dit was het voor deze keer. Tot de volgende keer, Joost mag weten wanneer dat is! En laat gerust een reactie achter als je mijn verhaaltje leest, vind ik hartstikke leuk om te lezen!!

Allemaal de grootste groetjes,

de vakantieman!

Kilometers maken in stijl is a post from The South America Backpack Blog.