Zo beste mensen!

Het zit er bijna op! Na 4 maanden te hebben genoten van het prachtige continent Zuid Amerika – waar ik van de meest zuidelijk stad ter wereld tot aan de evenaar heb gereisd – is het vanmiddag tijd om naar huis te vliegen.

Omdat ik nu nog lekker 2 uurtjes vrij heb voordat ik naar het vliegveld vertrek, lijkt mij dit een mooi moment om mijn laatste dagen in Ecuador te beschrijven. Het begon allemaal vanaf de Galapagos Eilanden. Nadat ik afscheid had genomen van Andrina nam ik het vliegtuig naar het vaste land en wist ik nog helemaal niet hoe de dag ging verlopen. Eenmaal weer geland in Guayaquil checkte ik even mijn mail op het vliegveld. En ja hoor, een uitnodiging lag alweer op mij te wachten. Kristien, Lin en Bettine (de Nederlanders) waren in Cuenca en vroegen zich af of ik ook kwam. Dus ik heb direct de bus gepakt naar Cuenca. Wat een reisdag…. Die dag heb ik in chronologische volgorde de volgende transportmiddelen gepakt: taxi, bus, boot, bus, vliegtuig, taxi, bus, taxi en zo kwam ik na 8 uurtjes in Cuenca aan. Hier lekker gegeten en mijn bedje ingedoken. De volgende dag gingen we namelijk met vrienden van de Nederlanders hiken in het Nationaal Park Cajas. Zo gezegd, zo gedaan. De vrienden waren een gezellig Belgisch stel uit Brussel, Wouter en Leen. Zij deden aan couchsurfen (zie deze site) en de mensen waar zij verbleven waren zo vriendelijk om ons in het Nationaal Park af te zetten. We begonnen onze hike, maar het weer was niet geweldig, Overal motregen en bewolking toen we langs de meren liepen. Ondanks dat we op 3800 meter hoogte liepen, deed de omgeving ons verrassend veel denken aan Schotland (aldus Leen), maar na 3 uurtjes waren we zo smerig door de modder en de regen dat we een bus terug hebben genomen naar Cuenca voor een warme douche. Aan het eind van de middag hebben Kristien en ik nog even Cuenca bewonderd, want after all is dit xe9xe9n van de mooiste steden van Ecuador. Helaas dachten wij er anders over. Tuurlijk, het was mooi in deze rijke stad, maar er was absoluut geen sfeer te vinden. Elke avond (zelfs op zaterdagavond) liep er geen kip op straat en was alles uitgestorven. Reden genoeg dus om de volgende dag te vertrekken naar de volgende stop.

Die ochtend namen we dan definitief afscheid van elkaar in ZA (gek genoeg steeds kruisden onze wegen elkaar weer). Ik reisde verder met de Belgen Leen en Wouter. We gingen naar Gaumote (klein, maar typisch Ecuadoriaans dorp), omdat zij hier wilden overnachten in het hotel dat een vriend van hun in het verleden had opgezet. De prijzen lagen iets hoger dan de gemiddelde hotels en hostels (10 dollar per nacht), maar al het geld dat hier verdiend wordt gaat naar het goede doel, nl workshops geven aan de lokale bevolking. Het hotel was prima en erg gezellig. Een ander Belgisch stel zit hier nu ongeveer een jaar als vrijwilligers en runnen dit hotel en geven de workshops computerlessen aan de lokale bevolking. Verblijven in het hotel was niet de enige reden om naar Gaumote te gaan, nee… vanaf hier kan je de trein nemen door Devil`s Nose en op donderdag is er xe9xe9n van de grootste markten van Ecuador (jawel, zo`n klein dorp en zo`n grote markt. ik weet niet wat ik zag).

De trein is even een toelichting waard. Van Riobamba gaat er een trein naar Sibambe, een rit van 8 uur. In het verleden deed deze trein dienst als goederentrein, maar tegenwoordig meer om de toeristen te vermaken. Die mogen op het dak zitten en dit is een unieke ervaring. Helaas zijn er vorig jaar 3 Jappanners onthoofd toen ze op het dak zaten (dom ongeluk) en was het lange tijd niet meer toegestaan om op het dak te zitten. Daarnaast ontspoort de trein regelmatig en was het nog maar de vraag of de trein uberhaubt wel zou rijden. Dit deed hij dan wel, maar hij vertrok vanaf een ander klein dorp, Alausi. Tevens reed niet de orginele trein met tientallen wagons, maar een klein treintje (een soort bus op een treinonderstel). Aardige mensen uit het hotel (weer Belgen) brachtten ons volgende dag per auto naar Alausi. Hier dus de trein gepakt en lekker genoten van het mooiste stuk van de route, Devil`s Nose. Zie de foto`s zou ik zeggen. Nadat we de nieuwste, illegale dvd`s hadden gekocht in Alausi (1 dollar per stuk), hebben we die avond nog lekker filmpjes gekeken om de volgende ochtend de grote markt de bezoeken in Gaumote. Ik hoopte dan ook om hier mijn souveniertjes te kopen, maar dit ging niet geheel op….

De markt was namelijk nou niet bepaald een markt waar de toeristen iets te zoeken hadden, behalve voor Zuid Amerikaanse indrukken. Op deze markt zie je dan ook geen ene toerist (Gaumote staat niet eens in de Lonely Planet). De Ecuadorianen kopen en verkopen hier ALLES. Na de varkens, koeien, cavia`s, geiten en katjes verkocht zien te worden in de meest slechte condities hebben we nog de rest van de markt bewonderd. En eigenlijk was het zo grappig, Wouter, Leen en ik zijn allemaal "beroofd". Tenmiste, dat probeerde ze… haha, ons krijg je niet zomaar te pakken. Maar de hele tijd stonden onze ritsten weer open en zaten de kleine handjes van de Ecuadorianen in onze jaszakken. Gelukkig hielden we ons geld en camera`s dicht tegen ons lichaam en dus is er niets gestolen.

Na afscheid te hebben genomen van Wouter en Leen, ging ik die middag weer alleen op pad op zoek naar avontuur in Banos. Banos wat letterlijk WC`s betekend in het spaans, is een dorp in de Andesgebergte en tegen de rand van "The Oriente". Dit is waar het echte amazone regenwoud begint. Dit is allemaal mogelijk door het enorme hoogteverschil in dit landschap. Banos is een trekpleister, er zijn volop veel activiteiten te doen zoals hiken, jungletochten, vulkaantochten, etc. Nabij Banos ligt een vulkaan van ruim 5000 meter hoog en op heldere dagen zie je enorm veel rook hieruit komen. In 2006 was Banos voor enkele maanden geevacueerd omdat er vulkaan op uitbarsten stond. En tot op heden is deze activiteit te merken.

In mijn hostel kwam ik opnieuw in contact met Marloes en Rolf. Twee vrienden die door Zuid Amerika reizen. Ik ben hun al regelmatig tegengekomen, voornamelijk tijdens het EK-voetbal, maar steeds zagen we elkaar heel kort. Maar dit keer zaten we in hetzelfde hostel en werd het erg gezellig. Die avond zijn we heel de nacht gaan stappen en de volgende ochtend om 6h00 stonden Marloes en ik op straat, klaar om iets van banos te zien. Die ochtend, zonder een minuut slaap en nog half lam van alle drankjes, hebben we een beetje rondgeslenterd door Banos en hebben we eigenlijk zo`n beetje alles gezien van de watervallen en de hotsprings tot aan de kerk waar alweer een dienst bezig was (tja, het was dan ook de eerste ochtend met helder weer (hmmm, een deja vu met Zuid Afrika)). Maar na het ontbijt van 9 uur vielen we echt als een blok in slaap op de stretchers op het dakterras, tot mijn Israelische kamergenoot mij wakker maakte om te zeggen dat ik beter niet in de zon in slaap kon vallen. Dus toch maar naar bed gegaan voor 1,5 uur slaap. Niet te lang dus, want die middag wilde ik gaan quadrijden om de watervallenroute te zien. Voor 20 dollar huurde ik een quad voor 3 uur en begon mijn avontuur. De route gaat over de grote weg en met je quadje die maar 40 km/h gaat rijd je tussen de bussen en vrachtwagens. Wat een vrijheid, heerlijk om weer eens zelf achter het "stuur" te zitten en zelf te bepalen waar je heen gaat. Na diverse indrukwekkende watervallen te hebben bezocht waar je bij de laatste nog 1 uur moest hiken was het tijd om terug te keren naar Banos. Maar die tunnels vond ik maar doodseng. Hier rijd je met je quadje in het pikkedonker door een tunnel waar geen verlichting is en de auto`s en bussen achter je zitten. Het is echt pikdonker, je ziet de muren zelfs niet, alleen een dun wit streepje (de witte lijn in het midden die beide weghelfden van elkaar onderscheid). Door de zeer geringe verlichting van de quad is het geen pretje en helemaal niet als liters water als een grote douche op je neervalt dat zich als een ondergrondse rivier langs de wanden van de tunnel stroomt. Blehh, maar wat was ik blij toen ik die tunnel weer zonder brokken uit ben gekomen. Die avond heb ik nog gegeten met Marloes en Rolf en zijn we die avond naar de slechtste tour van mijn reis gegaan. We zouden de vulkaan gaan bekijken die je op een heldere nacht kan bewonderen. Bussen met ladingen van mensen stapten hier uit. En er was niet eens wat te zien, wat een baggertour… Helemaal als je maar 1,5 uur geslapen hebt. Na de tour dus direct in bed gestapt en heerlijk geslapen als een roosje. De volgende ochtend (inmiddels alweer zondagochtend) afscheid genomen van mijn hostelvriendjes en de bus gepakt naar Quito, de hoofdstad van Ecuador.

In Quito heb ik niet al te veel spannends te vertellen. Ik ben maandag naar de evenaar gegaan, 22 km ten noorden van Quito. Hier hebben eeuwen geleden de Ecuadorianen de Evenaar "gevonden". Uniek, omdat dit de enige plek ter wereld is waar men nauwkeurig de evenaar kan vinden zonder GPS. Bijna overal ter wereld ligt er onder de evenaar een dik pak oerwoud en voor de bepaling van de evenaar moet je referentiepunten hebben. Hier in de omgeving van Quito zijn er genoeg bergen die als referentiepunten kunnen dienen en zo konden ze vroeger de zon elke dag zien ondergaan op een ander referentiepunt. Maar helaas gaan de meeste toeristen naar het museum ernaast dat de toeristen voor de gek houdt. Ze doen hier proeven en laten zien dat ten noorden van de evenaar water in een trechter rechtsom draait en ten zuiden van de evenaar linksom draait (snappie t nog?). Oplichterij, hoewel dit wel het geval is bij de oceaanstromen op de wereld, kan dit natuurlijk nooit op kleine schaal op 1 meter naast de evenaar. Ik was in een ander museum waar ik nog lang met de gids heb gepraat over de oplichterij trucjes en hoe boos hij was. Want de echte evenaar ligt 240 meter naast de rode lijn die de evenaar moet aangeven. De gids was boos over hoe ze de cultuur (zijn cultuur) ten schande maaktte en de mensen oplichten. Ik was het met hem eens en heb dus het museum waar ze deze trucjes doen overgeslagen. Overigens schijnt het wel waar te zijn dat je 0,3% lichter bent hier op de evenaar, maar hoe dit komt weet ik ff niet.

`s Avonds gegeten in het historische gedeelte van Quito en heb ik echt mooie foto`s gemaakt van de prachtige gebouwen waar Quito om bekend staat. Vanmorgen nog even de nieuwe stad ingedoken en daarna snel uitgecheckt uit mijn kamer.

Zo meteen gaat dus mijn vlucht en zit mijn reis erop. Als ik terug denk aan de afgelopen maanden heb ik echt een supertijd gehad. En als ik dan bedenk dat ik van de meest zuidelijk stad ter wereld naar de evenaar heb gereist en bijna ALLES hiertussen, dan kan ik straks alleen maar terugdenken aan prachtige herinneringen van dit geweldige continent.

Dit was dus mijn laatste bericht vanuit Zuid Amerika. Vanuit Nederland volgt er nog een verhaaltje "Wist je dat…" betreft alle bizarre en interessante dingen die mij zijn opgevallen tijdens mijn reis. Blijf dus zeker een kijkje nemen op deze site.

Groetjes vanuit Quito!!! En wellicht tot snel!!

Luc

Bekijk ook nog even het filmpje toen ik op het dak van de trein zat: